Ze begon bij een einde…

Ik herinner me een moment aan het begin van het starten van mijn praktijk, een vrouw die net de dag voor het bezoek aan mij een miskraam had gehad. Haar baas had haar een cadeaubon voor een massage toegeschoven om even wat ontspanning te nemen en dan de week erop verwachtte hij haar weer.
Ze zei, hij heeft gelijk, ik heb niks en ik heb ook niks om voor te zorgen. “Ik zorg nu even voor mezelf” zei ze standvastig “hij heeft gelijk misschien werkt zo´n massage wel en dan kun jij misschien wel gewoon even die energie weghalen. En kan ik volgende week gewoon weer aan het werk”

Maar de massage had haar dichter bij zichzelf gebracht. Ze had gevoeld, nog veel meer gevoeld en ze was in een diepere laag gekomen. Ze kwam vanaf dat moment elke week, om te voelen, te doorvoelen en samen te kijken naar dat wat het allemaal teweeg bracht; Hormonen, pijn zowel lichamelijk en als mentaal, omgeving, naasten die geen begrip hadden, verdriet. Ze nam de tijd en meldde zich ziek.
¨Ziek?¨ had haar baas gezegd. Hij was heel kwaad geworden. Ook dat bleek allemaal deel van de depressie en zware gevoelens waar ze steeds verder inzakte. Zo´n twee jaar geleden na een enorme weg van onderzoek in haar lichaam en in haar verleden, nam ik afscheid van haar als cliënt van mijn praktijk. Drie jaar na haar eerste bezoek. En wat is 3 jaar* van je leven als je daarmee een hoop shit opruimd. Daardoor liefdevoller, zonder stress, dicht bij jezelf en lichter kan leven?

We werkten aan haar basis, aan zoveel meer dan ¨alleen¨ het verlies van haar kindje. Want ze verloor dat kindje niet voor niks, dat voelde ze. Met elk thema wat we aanraakte, kwam er zoveel pijn en verdriet omhoog. Ze groeide in haar energie. Stap voor stap. En nu inmiddels 6 jaar verder, heeft ze een fijn gezin met een kindje en een leeft ze veel dicht bij zichzelf. Ze koos voor de baan waarvan ze droomde. Ik appte haar laatst eens, om te vragen hoe het ging. Ze zei; ¨men ik voel me zoveel lichter. En ik voelde de afgelopen jaren hoeveel ellende en shit ik al die jaren heb meegezeuld. Bedankt voor alles¨ Daar word ik dus mega blij van, hierin zit mijn passie, mijn echte goud. Jou te laten voelen hoeveel jij waard bent en hoe fijn het is om op weg te zijn naar een lichter, ontspannender en liefdevol leven”

Wat mag jij nu eindelijk eens gaan loslaten?

* Iedereen doet dingen op zijn/haar eigen tempo. De ene heeft een enorme rugzak en de ander veel minder. Iedereen neemt de tijd. Wat ik hiermee wil zeggen is, je ruimt niet op, heelt en geneest (diepe) wonden niet in 3 weken, het heeft tijd nodig. En soms kan er veel omhoog komen en moet je door rauwe moeilijke gevoelens. Het levert je een berg aan energie op, vrijer leven, dichter bij jezelf en werkt toe naar “succes” op jou manier.

Een quickfix? Mij niet bellen…

Voor een niet nader ten noemen sport (omdat het daar niet over gaat) zit ik in een grote groep met vrouwen. Allemaal om iets te trainen waar ze al jarenlang last van hebben. Net als ik. Ik train ook, mijn lichaam heeft het te voortduren gehad door twee zwangerschappen kort achter elkaar. Maar dat terzijde.

Zo´n 8 vrouwen liggen om mij heen, allemaal met pijn of om iets te trainen.
We worden goed begeleid door een doorgewinterde en zeer kundige ¨juf¨.
Ik voel me in een door en door medische trainingslocatie altijd een beetje van het zweverige soort.

Maar ik doe mijn best toch niet teveel in mijn eigen werkveld te denken en volledig op te staan voor alles.
Gelukkig hoor ik steeds meer over mensen die de link tussen lichaam en geest zien én het gevolg van lastige, moeilijke en traumatische ervaringen op het lichaam.

Als de les bijna is afgelopen zegt de docent vrij zakelijk en bijna tussen neus en lippen door:
¨Als je ervoor kiest hier met mij te trainen ben je zon 2 jaar bezig¨. Ze noemt dan nog een bedrag en dat ze ons gaat mailen. Het lijkt haar te ontgaan hoeveel onrust dit geeft.

Dan is er ineens vanachter uit de zaal een stem hoorbaar: Twee jaar? Waar denk je dat ik die tijd vandaan haal? Moet ik dan elke week hier komen? Twee jaar lang? ¨Ja¨ zegt een dame voor mij: ¨dat lijkt me ook een beetje lang¨

We zijn het verleerd, verleerd om ergens tijd voor te maken. We zijn het verleerd om tijd te nemen.
We zijn het verleerd, even snel dit en even snel dat. Voor alles bestaat iets snels, om in te nemen, om een cursus voor te volgen, om bodybuilder te worden, om af te vallen, om….

Alles zo snel mogelijk, omdat we zijn verleerd om te voelen, het ongemak en de rouwe gevoelens te voelen. Zodra we in de buurt komen, rennen we weg of willen we dat het snel is opgelost.
Ik weet en voel dat dat de weg is. De weg naar healing, liefde voor jezelf en naar groei.

Voor welk gevoel, welk thema mag jij nu eens echt de tijd nemen?

Wat als…alles al precies goed is?

De laatste tijd voel ik veel bij allerlei advertenties over bewustzijn en veranderen. 
Ik merk bij mezelf dat het niet klopt. Misschien wel niet meer. Of nooit heeft gedaan?
Ach hoe dan ook, het klopt niet, niet voor mij. In die advertenties wordt er zoveel gezegd als; Als je verandert, verandert de wereld om je heen of als je verandert verandert je bewustzijn. 

Lees meer

Ik sloeg de (digitale) Van Dale eens open. 
Volgens de Van Dale betekent verandering: anders maken/worden; = wijzigen
ervoor zorgen dat het niet hetzelfde blijft,

Er komen veel van dit soort advertenties voorbij, dat is niet voor niks, dat betekend dat wij denken het “nodig” te hebben en ik vraag mij af; wat is mis met hetzelfde blijven als jij je er goed bij voelt. Je jezelf Senang voelt, kan zijn met wie je bent? Gaat het er niet om, om in het hier en nu “gewoon te ZIJN”, met dat wat er is. 

Alles wat MOET geeft druk en is het niet de druk die ervoor zorgt dat we juist blokkeren. Blokkeren in ons lichaam, in ons systeem en in wie wij zijn. Weg gaan bij ons gevoel en niet meer gewoon kunnen zijn. Want als iets MOET, moet het vaak ook snel. Ik stel wel eens de vraag in de praktijk, en misschien kreeg je deze vraag al eens van mij, wat als je moeten veranderd in mogen? In ik mag. 

Wat is/was jouw antwoord daarop? 

Ik kan je verklappen, dat het veel gehoorde antwoord in de lijn ligt van “Dat gaat het niet zo snel” of “dat “kost” me teveel tijd”. Moeten vinden we veelal niet leuk en verzetten ons er ook nog tegen. “Ik moet niks”. Als je ervoor kiest om te zeggen ik mag, geeft het teveel vrijheid. Vrijheid om te voelen, vrijheid om er zo lang over te doen als we zelf willen, vrijheid om er helemaal mee te zijn. Dat klinkt fijn toch?
En ook eng. En dat begrijp ik, we zijn het verleerd, we willen snel, we willen nu (zonder hier te zijn) en we willen anders. Want zoals het nu is, is het niet goed en misschien wel de belangrijkste reden: “We willen niet voelen.”

We klagen veel over pijn in ons lichaam, onrust, stress en in een leven beland zijn waar we niet in willen zitten. We gaan er maar niet bij voelen, want wat als we echt ons hart zouden volgen en in het hier en nu met onszelf kunnen zijn? Ja dan…dan verandert er van alles…alleen dan zonder er controle over te hebben. Precies in flow en precies zoals het nu mag zijn. 

Voorbeelden die je zou kunnen gebruiken;

  • Ik mag – ik moet
  • Ik moet sporten vanavond – Ik mag sporten vanavond 
  • Ik moet van vanalles in het leven – Ik mag het op mijn eigen manier doen 
  • Ik moet de was vouwen en het hele huishouden doen – Ik mag zorgdragen voor mijn huis en ik mag dat doen op een manier die voor mij fijn/haalbaar/leuk/dragelijk is.

Bovenstaande zijn slechts suggesties, want van mij hoef je niks te veranderen 😉
Je bent echt precies goed hoe je nu bent…en nu….en nu….en nu.